De diagnose van epilepsie bij hun kind doet de meeste ouders schrikken. Nochtans zijn er heel wat goedaardige vormen van epilepsie waarbij kinderen normaal ontwikkelen en waar ze kunnen uitgroeien na de puberteit.
Er bestaan veel verschillende vormen van epilepsie. Sommige kinderen zijn kortdurend afwezig (absence-epilepsie), andere kinderen vertonen ongecontroleerde spiersamentrekkingen, al dan niet met verlies van bewustzijn.
De diagnose wordt gesteld met behulp van een EEG (electro-encephalogram). Met een speciaal mutsje met ingebouwde electroden dat op het hoofd wordt gezet wordt de electrische activiteit opgemeten die door de hersenen wordt gegenereerd. Bij epilepsie kunnen we typische golfjes zien.
Er gebeurt ook een hersenscan (MRI – magnetic resonance imaging) om te kijken of de epilepsie vanuit een bepaalde zone van de hersenen komt.
Er zijn veel epilepsievormen waarbij de scan van de hersenen geen afwijkingen vertoont. Bij die kinderen is er meestal een genetische oorzaak van de epilepsie. Soms wordt via een bloedname gekeken of we die genetische oorzaak kunnen terugvinden.
De behandeling bestaat erin de kinderen met medicatie te beschermen tegen aanvallen. Afhankelijk van het type epilepsie wordt op een bepaald ogenblik geprobeerd de medicatie af te bouwen, soms al na twee jaar.
Soms is epilepsie een onderdeel van een ernstigere neurologische aandoening. De ouders en de omgeving merken op dat het kind niet ontwikkelt zoals zijn of haar leeftijdsgenootjes.
In dat geval gaan we niet enkel de epilepsie behandelen maar starten we ook ontwikkelingsstimulatie en gaan we op zoek naar de oorzaak.